ตุ๊ดเรืองแสง แท่งมายา

edit @ 1 Oct 2011 07:21:21 by ตุ๊ดเรืองแสง แท่งมายา

เมื่อสัก 10 ปีที่แล้ว ในยุคสมัยที่อินเตอร์เน็ตยังเป็นของหายาก คอมพิวเตอร์ระบบวินโดวส์ 3.11 ยุคสมัยที่วัยรุ่นไทยถ้าไม่บ้าเพลงไทยอย่างอาร์เอส แกรมมี่ ดูรายการทีนทอล์คของเร แมคโดนัล ก็ทำผมเลียนแบบทรงจะงอยของ เจ มณฑล จิรา นิตยสารPOP ก็ถือกำเนิดขึ้นด้วยราคาฉบับละ 40 บาท ปกหน้าหลัง 4 สี ตรงกลางดึงออกมาเป็นโปสเตอร์บอยแบนด์ชาย ส่วนหน้าที่เหลือก็พิมพ์ 1 สี คละเคล้ากันไป

POP คือนิตยสารเพลงและบันเทิงต่างประเทศฉบับแรกค่ะที่ตุ๊ดเรืองแสง แท่งมายา ได้สัมผัส และซื้อเป็นกิจวัตร เป็นนิตยสารเล่มแรกที่เรารู้สึกบอนดิ้งไปกับมัน มีความสัมพันลึกซึ้ง เหนียวแน่น ร่วมกิจกรรม ตอบสนองต่อสื่อ และความต้องการของกองบรรณาธิการอย่างที่เรียกได้ว่าโงหัวไม่ขึ้น

POP คือนิตยสารที่แหวกแนวที่สุดที่ตุ๊ดกะเทยเกย์อีแอบทั้งหลายในยุค 90 จะพอหาซื้อ่านและเดินถือได้โดยไม่ต้องกลัวครหาว่าอีนี่เป็นตุ๊ด เพราะเนื้อหาข้างในที่มั้งวงการเพลง หนัง ดารา เซเลบริตี้ จุกันอัดแน่นอยู่ภายใต้การดูแลของ Miss Hell บรรณาธิการผู้สร้างอณาจักรนักเขียนปากจัด กัดตรงไปตรงมา ใช้ภาษาที่เรียกได้ว่าเป็นรากฐานของตุ๊ดกะเทยในสมัยนั้น จะมีใครที่ไหนจะคอยมาบอกว่าเราว่ามาดอนน่ากำลังอุ้มลูกออกไปเดินเล่นกับผัวกายริชชี่ หรือจะเป็นรูปของกลุ่ม 5 สาวสไปซ์เกิลส์ที่แร่ดๆๆๆๆ ไปตามเมืองต่างๆ และคอยอัพเดทนมของดาราน้อยใหญ่ว่าใครไปทำมาใหม่ ใครเหี่ยวลง หรือจะเป็นกอซซิบก่อนวงดังจะแตก ริกกี้มาตินมาเมืองไทย คาวาน่ามาเที่ยวกรุงเทพฯ ในสมัยนั้นไม่มีให้อ่านกันง่ายๆเหมือนตอนนี้ที่อินเตอร์เน็ตมันเข้าถึงจริงอะไรจริง

POP หายไปจากแผงหนังสือด้วยอะไรหลายๆอย่าง หากจะให้ตุ๊ดเรืองแสงบรรยายก็จะดูอคติกับบริษัท GM ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของนิตยสารหลายหัว แต่ไม่ค่อยที่จะ "ดัน" น้องปอบ ออกสู้กับตลาดวัยรุ่น หรือหากคิดย้อนไปอีกทีว่าผู้บริหาร GM เกิดเล็งเห็นความสำคัญของปอบ และสร้างอณาจักรเล็กๆของวัยรุ่นที่นิยมเพลงสากล ป่านนี้เธออาจจะมีบริษัทลูกออกมาดูดเม็ดเงินของวันรุ่นไทยได้ไปไม่มากก็น้อย แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตามนิตยสารปอบ ก็ต้องอำลาวงการนิตยสารไปอย่างที่เรียกได้ว่า "กะเทยโมโห" เพราะมันดูย่ำแย่ แย่ลง แย่ลง ครั้งหนึ่งไม่รู้ว่าฝันไปหรือเปล่า ตุ๊ดเรืองแสง อ่านบท Editor Talk ของเจ๊เฮลหลังจากที่ผ่านวิกฤต Transformer จากผู้บริหาร GM ที่ทำเหมือนว่า ปอบจุดูเป็นผู้เป็นคนขึ้น แต่ก็ต้องยอมที่จะ "ปากจัด" และ "แร่ดร่าน" น้อยลง หากตุ๊ดเรืองแสงเข้าใจผิดไปก็ต้องขออภัย แต่วันนั้นเองที่ทำให้หนูเข้าใจถึงคำว่าจิตวิญญาญของหนังสือเล่มหนึ่งที่ บก. คนสวยพยายามต่อสู้เพื่อผู้อ่านแล้ว... แต่ก็ไม่สำเร็จ

ดิฉันยังจำได้ติดตาวันที่อีมะนาวเขียนจดหมายเข้าไปหาปอบเหมือนระเบิดพลีชีพด้วยประโยคง่ายๆจากสมองอันไม่ซับซ้อนของเธอว่า...

"นักร้องอาร์เอสยังร้องเพลงเสียงดีกว่าไมเคิลแจ็คสันอีกนะคะ " "พวกหัวนอก"

เท่านั้นแหละค่ะ สาวกปอบไม่ต้องทำอะไรแล้วค่ะ จดหมายมากมายหลายร้อยฉบับพากันสวดน้องมะนาวกันยกใหญ่ จนถึงวันนี้ฉันเองยังไม่รู้ว่าจดหมายของนังมะนาวมันคือเรื่องจริงของคนคนหน่ึงที่เข้าใจและหลงรักศิลปินอาร์เอสอย่างเต็มเปา หรือเป็นเพียงจดหมาย "เกรียนๆ" ฉบับหนึ่งที่อยากหยอกล้อสาวกปอบในขณะนั้น

นอกจากอีมะนาว สาวผู้หลงผิดคิดไปด่าไมเคิลแจ็คสันในนิตยสารปอบแล้ว ปอบเองก็ยังมีคอลัมน์ทรงพลังที่ทำให้คนอ่านตาสว่าง นั่นคือ จับผิดเพลงก๊อปปี้ ....

คอลัมน์ปัญหาทางเพศที่ตรงไปตรงมา ไม่ใช่คำถามมารยาเหมือนเสพสมบ่มิสม

คอลัมน์ที่พี่ตี้ บก. ปอบ ตอบปัญหาชีวิตให้กับคนอ่านอย่างเข้าอกเข้าใจ และในขณะเดียวกันก็สามารถด่าคนอ่านที่เขียนจดหมายแบบกวนตีนได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ

ในยุคที่อินเตอร์เน็ตไม่ใช่สื่อหลักของสังคม เด็กหญิงติ่งหูยังวิ่งไล่ตามวงมอฟแฟท ไม่ใช่ซุปเปอร์จูเนียร์ จะว่าไปสมัยนั้่นวงเกาหลี ไต้หวันอะไรพวกนี้ยังไม่มีให้เห็นเลยนะคะ 

POP เกิดมาในยุคนั้น ยุคที่ฉันโตมา โดยการอ่าน POP ก่อนนอน และตอนเช้าที่โรงเรียน

ฉันเสียดายที่หนังสือแร่ดๆ ร่านๆ หายไป

แต่ก็ดีใจที่ตอนนี้ยังมี POP กลับมาค่ะ

http://www.poppaganda.net/

ถึงแม้จะกลับมาในรูปแบบใหม่ Website เข้ากับสังคมยุคดิจิตอล แต่ก็ยังคงกลิ่น ของ ปอบ อยู่ด้วยนะคะ

ใครที่เป็นแฟนนิตยสาร POP ตามไปอ่านกันได้เลยค่ะ

edit @ 1 Oct 2011 07:06:08 by ตุ๊ดเรืองแสง แท่งมายา